راستش، بنا ندارم در این شرایطی كه دل حزب‌ا... همه‌جوره داغ‌دار است، از جور زمان گرفته تا همه‌جوره فشارهای متعدد، من هم دست به قلم شوم و زخمهای قدیمی را بازگشایی كنم اما هر چه كه می‌خواهم، به قول آقایان از «سیاهه‌نمائی» پرهیز كنم، نمی‌شود. چرا كه اگرچه خیلی وقت است با این حرفها خداحافظی كرده‌‌ام اما از آنجایی‌كه اگر این چند ورق پاره را هم نمی‌نوشتم، منفجر می‌شوم؛ فقط برای خلاص كردن خود و جمعی همدرد باز هم به تكاپو افتادم.

هر سال، پس از بازگشت از مراسم ظهر عاشورا كه در مناطق جنگی برگزار می‌شود، پشت دستم را داغ می‌كنم كه دوباره چنین هوسی كنم اما چگونه بگویم كه چقدر سخت است، راه‌اندازی یك كاروان چند اتوبوسه با خلائقی از هر قید و طایفه و سن، به سمت جنوب. از گرفتن اتوبوس با هزینه‌ای سرسام‌‌آور تا هماهنگی اسكان در چندین نقاط مختلف تا ردیف كردن آب و دان، خوراك مادی به كنار، دادن خوراك فرهنگی به خلق‌الله كه اصل قصه است، خود مقوله‌ایست. و بعد هم استرس اینكه صحیح و سالم بچه‌های مردم را به اوطانشان بازگردانی نمی‌دانم می‌فهمید یا نه، چند بار می‌میری و زنده می‌شوی تا برگردی. نكند بگویی ما هم كاروان‌‌دار سوریه و كربلا و مكه هستیم و درك می‌كنیم. نه برادر زمین تا آسمان با یكدیگر تفاوت دارد.