شهید ولایت

همه رفته اند.آخرين يار هم پرکشيد.تيرزهرآگين سه شعبه.حنجر آخرين سرباز را هم دريد
ديگر کسي نمانده است.سپهسالار بي پشت وپناه است تنها اوست و يک لشکر کفر.اوست و سپاه ظلمت وبيداد...
عزم رفتن مي کند.نهيبي او را به خود مي آورد«برادر!لحظه اي درنگ کن» زينب ازپشت خيمه هامي آيد...اين چيست در دستان او؟!«حسينم!اين يادگاري ست از مادر...»
چيست اين يادگار؟...
ياد مادر مي کند...ياد کوچه هاي مدينه...يادقصه هاي مادر...قصه درد و غصه.قصه ميخ درو زخم سينه.قصه ديوار و پهلو شکسته.قصه علي و درد فراق...علي و تنهايي....
علي و فرق شکافته...قصه حسن و سکوت.حسن وجگر پاره پاره.حسن و تيرهاي ناجوانمردانه...
آه...مادر کجايي که اکنون حسين تو تنهاست؟کجايي که اين کوفيان همان کردندکه اهل مدينه برتو روا داشتند؟...
کجايي علي؟!کجايي که اين کوفيان با من همان کنند که با تو کردند؟کجايي که ابن مجلم ها اکنون براي شکافتن فرق من صف کشيده اند؟...
کجايي برادرم؟کجايي حسنم که صلح تو را با پيمان شکني فرجام دادند؟کجايي که پسر آن ملعون.پسران تو را هدف شمشيرها ساخته است؟کجايي که گلهايت را تيرباران کردند؟
کجايي که قصه مدينه در کربلا تکرار شد؟؟؟....
کجاييد؟...کجاييد که حال و روز مرا بنگريد؟!...
بنگريد که تنها و بي پناهم...هيچ فريادرسي نيست...«هل من ناصرٍ ينصرني»
...ساعتي مي گذرد...زينب در خيمه پرستار علي است...فرياد فغان زنان با هلهله و هياهو سپاه کفر درهم مي آميزد...سراسيمه به بيرون خيمه مي دود...حسينش را نمي بيند....
در ميان انبوه سروصداها.صدايي آشنا بگوش مي رسد...غريب مادر بوي مادر به مشامش مي رسد...بوي مدينه...بوي بقيع...
دستي از عرش پايين مي آيد...وحسين رابا خود مي برد....
خوشا به حالت حسين...خوشا به حالت که اکنون مادر پذيراي توست...خوشا به حالت که زودتر از من به ديدار مادر رفته اي....خوشا به حالت....
.....رو به مدينه مي کند و زيرلب زمزمه مي کند...غريب مادر...